Źródełko św. Jana Nepomucena w Orłowie.

 Na terenie Skierbieszowskiego Parku Krajobrazowego
 można spotkać obiekty związane z kultem religijnym mieszkańców: kościoły,  kaplice, rzeźbione figury i  przydrożne świątki, znajdują się tu "cudowne źródełka".

W Orłowie Murowanym u podnóża wzniesienia ( od strony .zachodniej) na którym   Kościół św. Kajetana znajduje się źródełko Św. Jana Nepomucena, orędownika chroniącego przed groźnym żywiołem wód takich jak: powodzie, oberwanie  chmur, gradobicie.
W/g wierzeń św. Jan ma  w swej opiece źródła, rzeki, strumienie, stawy, jeziora a także studnie, potrafi również usprawnić gospodarkę wodną organizmu, likwidować obrzęki i opuchlizny.


Przy źródle stoją dwie figury zob. galerię. Figura  z lewej strony  z krzyżem przyciśniętym do piersi przedstawia św. Jana Nepomucena, co do drugiej rzeźby z dzieciątkiem Jezus, podawane są dwie wersje: jedna mówi, że  to postać  św. Józefa, patrona dzieci i opiekuna rodzin, druga i ta ostatnio podawana, że jest  to figura  św. Antoniego Padewskiego.
Autor ani genezy powstania  rzeźb, nie jest znana, prawdopodobnie  pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku i wykonane zostały przez miejscowych rzemieślników.

Właściwości lecznicze  wody bijącej ze źródła św. Jana w Orłowie znane są od co najmniej lat siedemdziesiątych XIX wieku.
 W testamencie sporządzonym w Warszawie w maju 1878 roku przez właściciela  dóbr w Orłowie, polityka i filantropa, hrabiego Kajetana Kickiego czytamy:

" „Po nad tym to źródłem wzniesiona być powinna wytwornej konstrukcji kapliczka,  Jakiekolwiek są bowiem własności tej wody zawsze ona korzystnie spożytkowana być może, w ten sposób, by przebywający doń słabi mogli odbyć modły i napić się wody."

Ludzie wierzą, że kryształowo- czysta woda bijąca ze źródełka ma właściwości uzdrawiające. Dawniej pielgrzymki chorych i cierpiących w wielkanocną sobotę  po uroczystym poświęceniu jaj przychodziły  w to miejscu, by napić się i obmyć ciało w mającej lecznicze właściwościach wodzie ze źródełka i pomodlić się o zdrowie.

Obecnie teren wokół źródełka  jest zadbany, co świadczy o ważności religijnej i popularności  tego miejsca i przypisywanej mu cudownej  mocy.  Do dziś woda ze źródełka otoczona jest czcią, często można tu spotkać ludzi obmywających się źródlaną wodą.  Źródełko św.Jana  przyciąga nie tylko miejscowych ale również  turystów.

W sierpniu 2013 r  miejsce to   zostało odnowione i poświęcone przez metropolitę lubelskiego  Stanisława Budzika.

 

Źródełko znajduje się  na wschód od XIX-wiecznego zespołu pałacowo-parkowego w pobliżu malowniczych  łąk i stawów.

ZŁOTA GÓRA.

To najwyższy punkt w okolicy Orłowa Murowanego ( okolice Skierbieszowskiego Parku Krajobrazowego).
 Słońce wschodząc bądź zachodząc, kładzie cień na okolicę natomiast magicznie  oświetla zbocza góry, rozświetlając ją niczym złotą.
Czy to stąd pochodzi jej nazwa czy od jesiennych, wybarwionych na złoto bukowych liści ? Tego nie udało mi się ustalić.
 Widok Złotej góry obserwuję od prawie pięciu lat.
Jej łagodne zbocza pokrywa mozaika różnokolorowych pól,  poprzecinanych miedzami,otoczonych z północy grabowo-bukowymi lasami.
Zbocza góry zmieniają się nieustannie w zależności od pory roku, dnia , od pogody i położenia słońca. Zimą przykryta białym puchem, spod którego już na przedwiośniu wyłaniają się brunatno- zielonkawe pasma pól, wiosną pokrywa ją różne odcienie zieleni. W porze kwitnienia rzepaków zielone łany zbóż przeplatane są żółtymi .polami rzepaku, by za moment zamienić zbocze w złotem powiewające dojrzałe kłosy.  Po żniwach pozostają ścierniska, codziennie przeorywane Jesień przynosi nam złoto. góra nabiera złotego odblasku, liście buków i grabów nabierają  złotego koloru, przeplatane żółtymi listkami brzozy, dzikich grusz i mirabelek a rankiem mgła przysłania ją, zarysowując tylko kontury.

Na "szczyt " ( jest dość wypłaszczony) Złotej Góry można dotrzeć kilkoma drogami., a widoki z góry  na Roztocze są niezapomniane.
Poniżej wejście  Aleją Wiśniową.

więcej zdjęć tutaj