Zięba zwyczajna.

Zięba to mały ptak z rodziny łuszczakowatych.

Zamieszkuje Europę , (z wyjatkiem Skandynawi i północnej Rosji), północną Afrykę oraz zachodnią  i południową Azję. 

Jest to ptak wędrowny o barwnym upierzeniu i  pięknym głosie.

Jest jednym z częściej występujących ptaków w Polsce. W naszym kraju objęty ścisłą ochroną.  

Zamieszkuje różne  rodzaje lasów a także osiedla i parki

W cieplejszych krajach zięby pozostają cały rok, natomiast z chłodniejszych regionów odlatują na zimę nad Morze Śródziemne.

W Polsce zimują najczęściej starsze samce, które pilnują i bronią swojego terytorium. Czasami zimują również samice, zwłaszcza te zamieszkujące osiedla ludzkie. 

Zięba żywi się pokarmem pochodzenia  roslinnego (nasiona roślin, owoce jagód, jabłka, gruszki, sliwki) , ale do menu włącza również pajeczaki i inne drobne owady.

Gniazda  umieszcza w rozwidleniu gałęzi tuż przy pniu.  Budowaniem  zajmuje się samica, samiec w tym czasie strzeże jej i gniazda. Ptaki wyprowadzają  dwa legi. Od maja do lipca samica składa 3-6 jaj. Młode są odkarmiane przez oboje rodziców. Po ok. 12- 15 dniach młode są zdolne do lotu i opuszczają gniazdo.

Światowy Dzień Ziemi.

Gdy nam

wytną

wszystkie  drzewa

To na topie przecież dziś

Zieleń skryją pod betonem

Park pokryje szary bruk.

A co będzie z ptakami?

Gdzie zbudują gniazda?

Skąd spadnie złoto-purpurowy liść?

Skąd spadnie kasztan?

 Gdzie pójdziesz z dzieckiem na spacer?

Gdzie pokażesz mu wiewiórkę?

A co będzie z nami?

Co zastąpi widok kwitnących kasztanów,

czy słodki zapach lipy?

Gdzie usiądziesz by odpocząć?

Gdzie spojrzysz by ukoić zmęczony wzrok?

Gdzie ukryjesz się przed słońcem 

w upalny dzień?

...gdy już wytną wszystkie drzewa.

Czy betonowe królestwo

zastąpi Ci przyjemność

przebywania w cieniu drzew?

Spacerek

Ileż radości może dać nam obserwacja przyrody. Obojętnie czy jesteśmy w lesie, nad morzem, w górach, na wsi czy w mieście.                                     

Sójka- strażnik i sprzymierzeniec lasu

Sojka to najbardziej kolorowy  ptak należący do rodziny krukowatych. Ma jasnobrązowe upierzenie o różowym zabarwieniu., czarno-  niebiesko-białe skrzydła i czarny z wierzchu a pod spodem biały ogon.

W Polsce występuje w całym kraju, najchętniej zamieszkuje lasy liściaste  i mieszane, często zamieszkuje obszary zadrzewione śródpolne. Jest ptakiem płochliwym i bojaźliwym, mimo to coraz częściej można spotkać ją w dużych parkach i sadach, zwłaszcza w opuszczonych, zdziczałych, rzadko uczęszczanych przez ludzi, zakłada lęgi.
W Polsce sójka objęta jest ścisłą ochroną gatunkową.

Sójki  są ruchliwe  i hałaśliwe, są wspaniałymi obserwatorami, to inteligentne i towarzyskie ptaki.  potrafią naśladować głosy innych ptaków i ssaków.
 Często nazywane są strażnikami lasu, gdyż głośnym skrzekiem ostrzegają  inne zwierzęta przed zbliżającym się drapieżnikiem czy też człowiekiem. Ptak, który zauważy człowieka wchodzącego do lasu,  przelatuje z drzewa na drzewo między gałęziami, by  wysoko  usiąść  i stamtąd  obserwować czy intruz idzie dalej, wtedy znów alarmuje o niebezpieczeństwie i oddala się na bezpieczną odległość itd..

 Jet wielkim sprzymierzeńcem leśników, w lecie żywi się  owadami i ich larwami( głównie szkodnikami lasów i pól uprawnych), a także bezkręgowcami i małymi zwierzętami.
Jesienią ziarnami,  nasionami dębu i buka, część  żołędzi zjada a część zakopuje w ziemi pod liśćmi i zaznacza np. kamykiem, by w zimie korzystać z zapasów, nie zawsze udaje jej się odnaleźć te zapasy, ktoś odrzuci kamyk czy śnieg mocno zasypie, wtedy na wiosnę z żołędzi wyrastają dęby, które mogą rosnąć nawet 600 i więcej lat .



.

ZŁOTA GÓRA.

To najwyższy punkt w okolicy Orłowa Murowanego ( okolice Skierbieszowskiego Parku Krajobrazowego).
 Słońce wschodząc bądź zachodząc, kładzie cień na okolicę natomiast magicznie  oświetla zbocza góry, rozświetlając ją niczym złotą.
Czy to stąd pochodzi jej nazwa czy od jesiennych, wybarwionych na złoto bukowych liści ? Tego nie udało mi się ustalić.
 Widok Złotej góry obserwuję od prawie pięciu lat.
Jej łagodne zbocza pokrywa mozaika różnokolorowych pól,  poprzecinanych miedzami,otoczonych z północy grabowo-bukowymi lasami.
Zbocza góry zmieniają się nieustannie w zależności od pory roku, dnia , od pogody i położenia słońca. Zimą przykryta białym puchem, spod którego już na przedwiośniu wyłaniają się brunatno- zielonkawe pasma pól, wiosną pokrywa ją różne odcienie zieleni. W porze kwitnienia rzepaków zielone łany zbóż przeplatane są żółtymi .polami rzepaku, by za moment zamienić zbocze w złotem powiewające dojrzałe kłosy.  Po żniwach pozostają ścierniska, codziennie przeorywane Jesień przynosi nam złoto. góra nabiera złotego odblasku, liście buków i grabów nabierają  złotego koloru, przeplatane żółtymi listkami brzozy, dzikich grusz i mirabelek a rankiem mgła przysłania ją, zarysowując tylko kontury.

Na "szczyt " ( jest dość wypłaszczony) Złotej Góry można dotrzeć kilkoma drogami., a widoki z góry  na Roztocze są niezapomniane.
Poniżej wejście  Aleją Wiśniową.

więcej zdjęć tutaj

Nowoczesność wygoniła krukowate do miast.

Mam w pamięci obrazek rolnika orzącego pługiem pole, a za nim wędrujące stado wygłodniałych wron, kruków, gawronów i kawek, wydłubujących ze świeżej ziemi tłuściutkie białe pędraki i inne robaki. Okrzyki rolnika nawołujące konie "Wio' mieszały się z gwarem ptaków. Była to obopólna  współpraca, ziemia była oczyszczona a ptaki najedzone.
Krukowate były częścią natury. Gnieździły się w pobliskich lasach, świtem zrywały się, głośno hałasując, budziły wieś do pracy.
Zimą rolnik dokarmiał ptaki wysypując na obrzeżach podwórka 'poślad".  Nikomu nie przeszkadzały, nie brudziły samochodów, nie robiły kup na przechodniów.
 Dziś rolnicy orzą ziemię traktorami, szybko przemieszczają się z jednego końca pola na drugi,orząc kilka skib naraz, odgłos traktora wystrasza ptaki.
 Inteligentne ptaki nie mając zbyt dużo pożywienia  odkryły, że znacznie łatwiej zdobyć je w mieście. Stopniowo zaczęły zbliżać się i osiadać w pobliżu miast i miasteczek, żerując na trawnikach i nocując na starych drzewach  w parkach .
Obecnie  osiedliły się w miastach,  gdzie często  nie są zbyt mile widziane i "słyszane"i nie lubiane przez większość właścicieli samochodów.

A jakże widowiskowe są  poranne i przedwieczorne  przeloty tych ptaków, trójwymiarowe przemieszczanie się w powietrzu. Warte obserwacji  jest  także  gnieżdżenie, noclegownie i ogólne zachowanie tych ptaków.

 Krukowate zazwyczaj żyją w koloniach, lubią towarzystwo swoje i innych gatunków z tej rodziny. Są to ptaki inteligentne. Gnieżdżą się na wysokich drzewach w trudno dostępnych miejscach i tam budują z gałązek swoje gniazda.
Gatunki występujące w Polsce : kruk, wrona czarna i siwa, gawron, kawka,  sroka oraz sójka.

sójka-" strażnik lasu"

Skierbieszowski Park Krajobrazowy.

Skierbieszowski Park Krajobrazowy położony jest na  Wyżynie Lubelskiej na obszarze Działów Grabowieckich. Zajmuje powierzchnię 35 488 ha.  Położony jest na terenie gmin: Skierbieszów, Izbica, Kraśniczyn, Krasnystaw, Grabowiec, Miączyn, Sitno, Stary Zamość.
 Park został utworzony w 1995roku, celem ochrony  jednego z najciekawszych pod względem krajobrazowym regionów wschodniej Polski.
 Przeważa tu krajobraz wyżynny, czasami posiadający cechy krajobrazu podgórskiego.
Teren  falisto-pagórkowaty z systemem głębokich wąwozów pokrytych warstwą lessową,  rozdzielony jest  dwiema szerokimi dolinami dopływów Wieprza: rzek Wolicy i Wojsławki. W dolinie Wolicy w okolicy Stryjowa i Orłowa znajduje się zespół stawów rybnych.

Na terenie  Parku jest pięć rezerwatów przyrody: Broczówka, Łaziska, Pańska Dolina, Sulmice,
  Głęboka Dolina, Zabytów, kilka użytków ekologicznych, które obejmują m.in. jezioro koło Kraśniczyna, systemy wąwozów pod Anielpolem i Brzezinami oraz kilkanaście pomników przyrody z których większość to okazałe drzewa i ich zgrupowania.

Lasy stanowią ok.20 % powierzchni parku, Dominują tu lasy grądowe z przewagą buka,  poza tym występuje  tu grab, lipa, wiąz, jawor i sosna.  Zbocza wzgórz porastają  dęby świetliste a w wąwozach – wilgotne grądy i łęgi z udziałem jesionu, olchy, klonu i jawora.
Na żyznym lessowym podłożu rozwija się  bogata i różnorodna szata roślinna,  występują tu rzadkie gatunki roślin - niektóre z ich umieszczone są w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin.
W lasach  spotyka się liczne rzadkie gatunki górskie: paprotnik kolczysty, żywiec gruczołowaty, przetacznik górski, parzydło leśne i widłak wroniec, oraz  rzadkie gatunki roślin stepowych i ciepłolubnych: wiśnia karłowata, róża francuska i kosaciec bezlistny, a także zawilec wielokwiatowy, miłek wiosenny, żmijowiec czerwony, wężymord stepowy, ostrożeń pannoński, pszeniec różowy, drakiew żółta, traganek długokwiatowy, traganek duński, pluskwica europejska, oman wąskolistny, aster gawędka, powojnik prosty i lebiodka pospolita,  oraz storczyki: obuwik pospolity, gnieźnik leśny, podkolany biały i zielonkawy oraz kruszczyki błotny i krwisty
Na miedzach, poboczach, odsłoniętych zboczach wzgórz i wąwozów można spotkać kępy naparstnicy zwyczajnej. 

Każda pora roku przybiera  inną szatę i zachwyca nas swoim urokiem.
Wiosną drzewa wypuszczają pierwsze zielone listki a cały las pokrywa barwny kobierzec.
Wśród  soczystej zieleni widać niebieskie kępki przylaszczek, zwarte zielono-białe  łany zawilca i zajęczego szczawiku,  a miejscami wyniosłą kokoryczkę. Zbocza wąwozów  porośnie są pachnącymi fiołkami, żółtymi kaczeńcami i miodunką.

Latem wzgórza pola przeplatają się łanami zbóż, rzepaku i kukurydzy, a lasy są miejscem  dającym ochłodę i ukojenie, gdzie  można zbierać grzyby, poziomki i maliny.
Jesień mieni się złotem, brązem i purpurą liści, przeplataną pomarańczowo- czerwonymi jagodami jarzębiny i owocami głogu i dzikiej róży.

Zimą całość pokrywa biel a oszronione stuletnie drzewa przybierają magiczną i majestatyczną postać.

Na terenie Parku występują  nieliczne gatunki zasiedlające lasy: orlika krzykliwego, puszczyka uralskiego, dzięcioła średniego oraz muchołówki małą i białoszyją.  Łaki i pola zamieszkiwane są przez: błotniaka stawowego, czajkę, derkacza, rycyka. Zakrzewienia śródpolne chętnie zasiedlają dziwonie i gąsiorki, a w płytkim zagłębieniu w ziemi zakłada  gniazda przepiórka. W wysokiej zabudowie kościelnej możemy spotkać bardzo skrytą sowę – płomykówkę, a okolice  zbiorników  wodnych  są miejscem występowania: perkoza rdzawoszyjego, perkozka, rybitwy czarnej, bąka i brzęczki.
W rejonie Parku występują sarny, łosie, jelenie, dziki, lisy, borsuki, zające, kolorowe bażanty i bociany.

 Obok podziwiania niepowtarzalnych widoków możemy  zwiedzić  wiele cennych zabytków architektury. Należą do nich: późnorenesansowy kościół w Bończy, przebudowany ze zboru kalwińskiego, kościoły w Skierbieszowie, Orłowie Murowanym  i Surhowie, otoczone parkami zespoły pałacowo-dworskie w Surhowie, Orłowie Murowanym, Stryjowie, Kalinówce i Łaziskach, park podworski w Hajownikach, zajazd w Kraśniczynie, karczma w Czajkach, zespół zabytkowych zabudowań we wsi Brzeziny oraz grodziska w Skierbieszowie i Orłowie Murowanym. 

Kościół św. Kajetana Orłów Murowany

Źródła Św. Jana

Walory krajobrazowe, powietrze pachnące świeżością i chęć zwiedzenia zabytków zachęca do wycieczek rowerowych i pieszych wędrówek. Przez teren parku wiodą trzy znakowane  szlaki piesze: „Szlak po Działach Grabowieckich”, „Szlak Ariański” oraz „Szlak Tadeusza Kościuszki”. 

Warto chronić, warto zachować.

Na Ziemi żyje kilkanaście milionów gatunków roślin i zwierząt.
 Żaden organizm  w przyrodzie nie żyje samodzielnie.
Wszystkie organizmy żywe są od siebie zależne, wyginięcie choćby jednego gatunku zagraża stabilizacji ekosystemu.
Główną przyczyną wysokiego zagrożenia flory i fauny jest niszczenie środowiska i naturalny zanik siedlisk wielu gatunków zwierząt.
Zwierzętom zabraliśmy tereny na których żyły, rozmnażały się, szukały jedzenia po prostu funkcjonowały.

Być może w miejscach dawnych dzikich ścieżek biegnie ruchliwa ulica, rzeczka płynąca zakolami wśród zieleni  - teraz przypomina wybetonowany kanał, miejsce rozrodu płazów zostało przecięte autostradą, a w miejscu zamieszkiwanym przez dzikie ptaki i zwierzęta wybudowano osiedle. 
Zabraliśmy zwierzętom i ptakom miejsca naturalnych siedlisk.
Zwierzętom coraz trudniej przeżyć w naszym zmieniającym się świecie.
Setki a nawet tysiące gatunków roślin i zwierząt ginie z powodu szkodliwej działalności człowieka. Biosfera pustoszeje , zmniejsza się różnorodność biologiczna, a przez to zagrożona jest stabilizacja wielu ekosystemów.  
Na łąkach, w lasach, na bagnach rośnie wielogatunkowa flora.
Wydaje się , że roślin jest tak dużo, że  nigdy ich nie zabraknie. A jednak wiele z nich może na zawsze zniknąć z powierzchni Ziemi, są to gatunki zagrożone wyginięciem, wymagające szczególnej ochrony.

 Coraz mniej jest urokliwych miejsc, w których możemy odpocząć i zapomnieć o hałaśliwym, zadymionym, pełnym spalin samochodowych miastach. Rozwój miast, zanieczyszczenie gleby, wody i powietrza negatywnie wpływa na życie roślin i zwierząt.  Wiadomo zmiany są konieczne, ale żal że Twoje ulubione zakątki nie wyglądają  tak urokliwie jak dawniej.

Ryś - urodzony by być wolnym.

Ryś to drapieżnik, należy do rodziny kotowatych.
W Polsce wyróżnia się dwie populacje: nizinną i karpacką.
 Populacja karpacka: rysie zamieszkują  Tatry,  Beskidy, Bieszczady i Roztocze, populacja nizinna: północno- wschodnie tereny Polski.
Populacja Karpacka nie uległa zbyt drastycznym zmianom liczebności w ostatnich latach,
Natomiast w ciągu ostatnich lat zaobserwowano zmniejszenie a nawet miejscowy zanik populacji rysia  w północno- wschodniej Polsce. Przyczyną może być  rozdzielenie lasów i izolacja małych populacji w niedużych obszarach leśnych, bez możliwości migracji osobników pomiędzy subpopulacjami ( rysie migrują wyłączni terenami leśnymi), mogą też być zbyt intensywne odstrzały saren, będących głównym pożywieniem rysi, a także kłusownictwo. Rysie idąc śladami saren, same niestety często umierają w cierpieniach.
 Od 1995 roku rysie są pod ochroną.

 Na wskutek intensywnych polowań i nielegalnych odstrzałów w Puszczy Piskiej rysie wyginęły.
Przyrodnicy chcą odtworzyć populację  na Mazurach i przywrócić ten gatunek naturze.  W mazurskich lasach prowadzona jest reinkarnacja rysia w/g nowatorskiego programu prof. Krzywińskiego. W lasach budowane są woliery- zadaszone miejsca  imitujące naturalne warunki, w jakich żyją rysie.  Są tak zbudowane, że matka nie może opuścić tego miejsca natomiast młode mogą swobodnie wychodzić, by poznawać życie na wolności, a poznany świat staje się jego nowym domem. Rysie  młode rodzą się w maju i przez 9-10 miesięcy pozostają z matką.  Początkowo matka czuwa nad swoim dzieckiem, przywołuje go i ostrzega. Jej głos i zapach wskazuje malcowi gdzie ma wrócić. Małe rysie nie mają kontaktu z ludźmi..  Stopniowa nauka przy matce, pozwala rysiowi poznawać najbliższe otoczenie, później porusza się coraz dalej. Gdy rysie opuszczą woliery a co za tym idzie i matki, starsze rodzeństwo przejmuje opiekę nad nimi i uczy je polować  Bariery stworzone na starcie pozwalają przygotować je do życia na wolności. Chodzi o to by młode urodzone w niewoli, odzyskało dziki instynkt i potrafiło przetrwać w naturze.
 Rysie w czasie migracji, przemieszczają się terenami leśnymi, dlatego dobrze byłoby zaprojektować dzikie ekosystemy, zalesić pasy ziemi łącząc oddalone lasy, by  odtworzyć leśne korytarze Rysiowych  migracji.
Aktywna ochrona i pomoc jest konieczna by populacje ochronić przed wyginięciem i zagrożeniami cywilizacyjnymi.
Ograniczenie, a najlepiej zaprzestanie polowań  i walka z kłusownictwem na ssaki kopytne to jedna z metod by pomóc przetrwać rysiom.

 Zdjęcie zrobione dwa dni przed polowaniami, czy je jeszcze spotkam???

Współzależność między organizmami.

 Otaczający nas świat jest pełen cudów: bo czyż to nie cud, że z maleńkiego nasionka wyrasta piękny kwiat, z małego żołędzia wyrasta olbrzymi dąb, a z jajka wykluwa się ptaszek.
 Kod genetyczny zapisany w DNA informuje o wyglądzie, zachowaniu i predyspozycjach do zachowań.
Zwierzęta intuicyjnie wiedzą jak się zachować w razie zagrożenia, jak i gdzie budować domki, przebywają duże odległości w celach rozrodczych, niektóre zwierzęta tuż po przyjściu na świat skazane są na samotne życie w świecie pełnym niebezpieczeństw a mimo to wiedzą gdzie i w jakim kierunku się udać (malutkie żółwie po wykluciu, pędzą do wody).
Świat przyrody jest harmonijnie zaprojektowany.
 Istnieje tu wiele współzależności między dwoma gatunkami, które przynoszą obopólne korzyści.
Niektóre organizmy są ze sobą ściśle powiązane i nie potrafiły by żyć bez swojej wzajemnej pomocy.

Jednym z przykładów takiej współzależności są owady zapylające i rośliny.
 Rośliny owadopylne dostarczają owadom pyłku i nektaru bogatego w substancje odżywcze.
 W zamian owady zapylające : pszczoły, trzmiele, motyle zapylają te rośliny.  Pełne zapylenie powoduje wzrost plonu, polepsza jakość owoców i nasion, zwiększa ilość witamin i cukru  w owocach.

Rośliny i grzyby
 Grzyby nie potrafią same produkować pożywienia.
Niektóre infekują rośliny i pobierają z nich pożywienie.
Roślina pobiera więcej wody i składników odżywczych.
Strzępki grzyba dostają się do gleby, do której roślina nie ma dostępu,oplatają korzenie roślin i  wspomagają roślinę , dzięki czemu roślina szybciej rośnie i lepiej radzi sobie w niekorzystnych warunkach.

Symbioza porostów z grzybami,  porosty dają grzybom pokarm a w zamian za to grzyby dostarczają sole mineralne i wodę.
 Bakterie brodawkowe i rośliny motylkowe (np. groszek) - bakterie wiążą azot , groszek dostaje związki azotowe, a bakterie  w zamian od  rośliny  składniki odżywcze.
 Mszyce i mrówki.
 Mrówki jedzą słodki sok wydalany przez mszyce, które zyskują od mrówek ochronę przed drapieżnikami.

Duże gatunki ryb drapieżnych odwiedzają miejsca, gdzie żyją ryby czyściciele. Nie zjadają tych ryb, pozwalają im  żywić się pasożytami i resztkami pokarmu. w ten sposób czyszczą ich ciało  np.zęby, uszy.  Czyszczone ryby uwalniają się od dokuczliwych pasożytów z kolei ryby czyściciele zyskują pokarm.

Innym przykładem jest rak pustelnik i ukwiał.
Rak zapewnia transport  i dostęp do pokarmu a ukwiał broni swoimi parzydełkami raka przed drapieżnikami.
Ryba z rodziny babkowatych  żyję w zależności  z krewetką. Ryba  jest przewodnikiem  niewidomej krewetki i ułatwia jej zdobywanie pokarmu.
W razie niebezpieczeństwa ryba szturcha ogonem krewetkę, a ta przygotowuje dla siebie i ryby schronienie.

Barwy jesieni.

Jesień to cudowna i najbardziej kolorowa pora roku. Kolory żółci, złota i purpury, przeplatane brązem i  zielenią.  Pod nogami dywany szeleszczących liści. To czas odlotów ptaków i przygotowań zwierząt  do zimy.

 ......A czasami to mgła , deszcz i szaruga, ale i wtedy przyroda jest piękna

Segregacja drogą do ograniczenia odpadów.

Pomyśl co wniesie do Twojego życia modniejszy, najnowocześniejszy sprzęt elektroniczny,
 skoro ten co masz trzy lata temu też był najnowocześniejszy?

 Rozwój ekonomiczny ludzkości powinien mieć charakter zrównoważony, musi zaspokajać potrzeby współcześnie żyjących ludzi ale również powinien zapewnić możliwość życia i rozwoju przyszłych pokoleń.
Nowoczesność to miłość do  wygodnictwa, zainteresowanie i chęć posiadania coraz to nowocześniejszego sprzętu, nowoczesnych samochodów.
 Żyjemy w  otoczeniu wielu przedmiotów, które z czasem ulegają zniszczeniu, są wypierane przez nowocześniejsze, lub są po prostu niepotrzebne. Po zakupach pozostają puste torby i opakowania, po pracach remontowych zużyte narzędzia i puszki po farbach.  Części samochodowe zużywają się.  .A wszystko to trafia na wysypisko. Nowe wynalazki wprowadza się masowo do codziennego użytku, stary sprzęt ląduje na śmietniku. Może można go wykorzystać ponownie, inaczej ?   Chodzi o to by każda rzecz stała się jak najpóźniej odpadem.
Każdy z nas produkuje mnóstwo śmieci. Codziennie miliony kubłów ze śmieciami trafia do śmietników, a ich zawartość wywożona jest na wysypiska, które przerażająco szybko rosną.
Do tego dochodzą tony odpadów przemysłowych.
Powstają tony śmieci, które poważnie zagrażają czystości naszej planety.


...czy wiesz, że plastikowa butelka rzucona w lesie rozłoży się w ziemi po 500 latach, puszka o napoju po 10, a  guma do żucia po 5 latach. Niepozorna kulka gumy do żucia jest przyczyną śmierci wielu ptaków i zwierząt, ponieważ zakleja ich  przewód pokarmowy.

.Jednym ze sposobów zmniejszających ilość śmieci jest segregacja. Oddzielnie wrzucamy do odpowiednich pojemników czy też worków papier, plastik,szkło i metale.
Ważna jest zmiana myślenia i codziennych nawyków .
 Zbędne rzeczy to  nie tylko śmieci.
Śmieci nie mają wartości, natomiast odpady które nie powinny trafić na wysypisko,  są źródłem energii i pieniędzy.
Produkty zużyte i wszystkie odpady produkcyjne które nadają się do ponownego przerobu to surowce wtórne,które z powodzeniem zastępują  surowce naturalne.
Odpady organiczne (bioodpady) stanowią znaczną część tego co wyrzucamy na śmietnik po segregacji,
  najlepiej jest wyrzucić na kompostownik.

Segregacja śmieci umożliwia skierowanie części utylizacji a części do ponownego wykorzystania. Dzięki segregacji możliwe jest oszczędzanie miejsca na składowanie  odpadów, przetwarzaniem wielu z nich na nowe materiały, ograniczenie zużycia energii, ograniczenia emisji zanieczyszczeń do atmosfery, ograniczenie ilości odpadów i ścieków.
Segregacja śmieci wymaga dużej staranności.
Segregowanie, kompostowanie, ponowne wykorzystanie  produktów sprawi, że góry śmieci nie będą zwiększać się w tak szybkim tempie.

Migracja płazów.

Wczesną wiosną tysiące płazów rozpoczyna wędrówkę której celem jest przedłużenie populacji.
Żaby, ropuchy, traszki szukają dogodnych miejsc do rozrodu.
Najlepsze miejsca do godów to spokojne, łatwo nagrzewające się  małe zbiorniki wodne.
By populacja mogła przetrwać, potrzebne są olbrzymie ilości kijanek. Dlatego też płazy szukają odpowiednich miejsc na złożenie skrzeku.
Podczas tych wędrówek wiele płazów ginie.
 Na ich drodze życia i rozrodu często znajdują się arterie komunikacyjne, ograniczające ich  swobodną migrację.
To właśnie ruch samochodowy stanowi  pierwszą śmiertelną pułapkę dla migrujących płazów i powoduje śmierć wielu małych i powolnych zwierząt. Płazy nie znają przepisów drogowych. Traszka zwyczajna potrzebuje ok.1 godz. by przejść szosę, ile w tym czasie znajdzie się samochodów na jej drodze.
Dlatego, by zagwarantować im bezpieczną migracje  w miejscach ich wędrówek potrzebne są tablice ostrzegawcze, ekologiczne przejścia, tunele. W takich miejscach zakłada się siatki i umieszcza w ziemi pojemniki do których wpadają płazy, z których są wybierane i przenoszone na drugą stronę szosy.
Drogowcy powinni zamontować stałe zapory, przejścia pod szosą, tunele i przepusty.
Ponieważ płazy przebywają zazwyczaj w środowisku lądowym a rozradzają się w środowisku wodnym, należy pamiętać, że za kilka tygodni zechcą pokonać drogę w powrotna stronę.
Następna śmiertelną pułapką są  wybetonowane zbiorniki wodne, a zwłaszcza ich strome brzegi.  Strome brzegi stanowią przeszkodę nie do pokonania. Dlatego tak ważne jest nie betonowanie stawów a obsadzanie ich roślinnością.
Miejsca gdzie wylęgają się płazy, małe zbiorniki wodne,  uważane często za nieużytki, są  po prostu zasypywane.
Potrzebna jest dobra wola i chęć, by pomóc w przetrwaniu i uniknięciu śmiertelności niektórych gatunków.
Zakładając w ogródku oczko wodne możemy choć w małym stopniu pomóc płazom.

Wyroby azbestowe.

 Azbest zaliczany jest do dziesięciu najgroźniejszych zanieczyszczeń Ziemi.

Wyroby zawierające azbest to eternit, płytki azbestowo-cementowe, izolacje, części instalacji elektrycznych i ciepłowniczych, płyty cementowe, ścianki ogniotrwałe.
Azbest  jest groźny dla zdrowia i życia ludzi.
Może wywołać choroby układu  oddechowego, nowotwory złośliwe i inne groźne zmiany w płucach.
Im więcej włókien azbestowych w powietrzu tym większe jest ryzyko zachorowania.

 W wyniku produkcji, obróbki, korozji, erozji i uszkodzeń mechanicznych wyrobów z azbestu, niewidoczne gołym okiem włókna azbestu przedostają się do powietrza, a następnie podczas wdychania  w postaci mikroskopijnych "igiełek" wbijają się w śluzówkę dróg oddechowych, a nawet mogą dostawać się do pęcherzyków płucnych.  I tu kumulują się w płucach i pozostają na całe życie, a objawy mogą pojawić się po latach nawet  po 20 -30 .
  Bezmyślność, brak wiedzy na temat szkodliwości  azbestu, sprawia, że często połamany i pokruszony eternit służy do utwardzania dróg i placów przed domem.
 Nierzadko niepotrzebny, uszkodzony eternit jest  wywożony na dzikie wysypiska, często do lasu,
 Deszcz wymywa spoiwo cementowe, odsłania włókna azbestu, które rozszczepiają się i odrywają się, spływając do gruntu lub przedostają się do powietrza.

Demontaż eternitu.

Wyroby zawierające azbest powinny być usunięte do 2030 roku.
Nie wolno samemu usuwać wyrobów zawierających azbest, .
Usuwaniem, transportem i składowaniem tych wyrobów zajmują się wyspecjalizowane firmy, posiadające odpowiednie uprawnienia i zajmujące się jego utylizacją.
 Nie wolno ponownie używać odpadów azbestowych.

 By zminimalizować emisję włókien azbestowych do otoczenia, przy usuwaniu azbestu powinny być przestrzegane następujące zasady:
- strefa prac powinna być odgrodzona i oznaczona żółtą tablicą : Uwaga azbest!
- wyroby powinno usuwać się a mokro
 - nie można stosować narzędzi na wysokoobrotowych ( wiertarek, szlifierek)
- nie kruszyć, nie łamać odpadów
- nie rzucać ich z wysokości
- odpady transportować w szczelnych (folia) i oznakowanych opakowaniach
-  odpady składować na legalnych  składowiskach

Papieros a ekologia.

 Palenie tytoniu  testem na ekologiczną postawę.

 Myśląc o czystym powietrzu rzadko myślimy o palaczach i wpływie dymu tytoniowego
na środowisko w którym żyje osoba paląca.
 Za zanieczyszczenie powietrza obarczamy przede wszystkim przemysł i samochody.
Ale palacze również zatruwają powietrze, którym oddycha niepaląca  większość.
W najczystszych regionach o krystalicznym powietrzu ludzie mogą  ulegać zatruciu dymem z papierosów.
Niewinnie wyglądający dymek z papierosa, fajki czy cygara ma silne właściwości toksyczne.
Najbardziej szkodliwy jest dym z papierosa, ponieważ trucizna z dymu jest  absorbowana przez płuca.
Szkodliwe działanie dymu z papierosa związane jest z właściwościami nikotyny, jak i z  działaniem toksycznym produktów suchej destylacji wytworzonych podczas spalania tytoniu i bibułki.
 Nikotynizm- nałóg palenia  jest najbardziej rozpowszechnionym rodzajem toksykomanii. Nikotyna bardzo szybko  przenika do organizmu człowieka przez  błony śluzowe układu oddechowego i pokarmowego, w mniejszym stopniu przez skórę.
Dym z papierosa zawiera nikotyną, rakotwórcze związki policykliczne,  takie jak: benzopiren, radioaktywne izotopy, tlenki węgla i azotu, kadm ( najbardziej toksyczny metal rakotwórczy),  metanol ( który uszkadza nerw wzrokowy).

 Nikotyna w małych ilościach pobudza system nerwowy, ale  większe dawki  porażają ośrodek oddechowy, zwiększają  ślinotok, powodują nudności i biegunkę.

Zawartość substancji toksycznych  w polskich papierosach jest 2-3 krotnie wyższa niż w papierosach pochodzących z innych krajów europejskich i przekracza tamtejsze  norny.
Statystyczny palacz  codziennie dostarcza ok.50 mg nikotyny do swojego organizmu.
Przy stałym paleniu organizm przyzwyczaja się do nikotyny i może tolerować dawki 3-4 krotnie przewyższające dawkę śmiertelną. Oznak zatrucia nikotynowego palacz może nie kojarzyć z paleniem, często są to choroby układu oddechowego, nadciśnienie, miażdżyca, ogólne wyczerpanie organizmu, spadek kondycji.
Palenie papierosów powoduje wzrost zachorowań na raka płuc, raka wargi i języka oraz marskość wątroby.
 Palenie tytoniu to także stałe, systematyczne  szkodzenie swojemu zdrowiu.
 Skutki palenia papierosów są szkodliwe zarówno dla samych palaczy jak i dla osób przebywających w otoczeniu.
  Badania wprowadzone w Laboratorium Genetyki Człowieka w Brukseli wskazują, że dzieci palaczy częściej mają wady wrodzone i częściej umierają jako noworodki. Palenie tytoniu może być przyczyną poronień , przedwczesnego porodu lub urodzenia  martwego dziecka.

Osoby przebywające w tym samym pomieszczeniu co palacze "zmuszani "są do wdychania dymu.
Bierne palenie może być przyczyną wielu zachorowań na nowotwory a także przyczyną wielu zgonów.
Dym papierosowy z tzw. strumienia bocznego zawiera wyższą koncentrację składników toksycznych i rakotwórczych niż strumień główny wdychany przez palacza.
 Wyniki badań wykazują, że wdychanie  dymu papierosowego  przez osobę niepalącą  przez 8-10 godz. w ciągu dnia, odpowiada wypaleniu kilku papierosów.

 Nikotyna ze względu na swe właściwości toksyczne stosowana jest jako środek owado- i grzybobójczy, stąd zdarzają się zatrucia nikotynowe wśród niepalących ogrodników.

Uzależnienie od papierosów jest trudne do pokonania.
Rzucanie papierosów to stopniowy proces a nie pojedynczy krok
Wiele osób decyduje się rzucić palenie z przyczyn zdrowotnych lub ekonomicznych.
Zerwanie z nałogiem to trudny wyczyn dla palacza, dlatego ważne jest nastawienie otoczenia
i ciepłe wsparcie dla osoby walczącej z nałogiem.
 Problem palenia może być świetnym testem na postawę ekologiczną.
Ukazuje  odpowiedzialność za własne postępowanie wobec innych ludzi i środowiska.
 Zrozumienie na czym polega uzależnienie od palenia papierosów i przezwyciężenie go to wielki krok w kierunku , by móc cieszyć się życiem wolnym od dymu papierosowego.

ZGAŚ ŚWIATŁO! GODZINA DLA ZIEMI!

  Dzisiaj 23 MARCA o godz. 20.30 w symbolicznym geście, 
ludzie którym drogie są losy naszej PLANETY 
zgaszą na godzinę światło. 
 Przyłącz się i Ty .
 Po prawej stronie od tekstu znajdziesz wejście na stronę WWF.
Jeżeli zależy Ci na ochronie środowiska
dołącz się do akcji Godzina dla Ziemi..

 Zaproś znajomych do akcji.


 W tym roku ponad 50 miast w Polsce włącza się do akcji,
możesz sprawdzić czy Twoje miasto bierze udział w misji.

Wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za otaczające nas środowisko naturalne, 
a dbałość o nie powinna mieć początek w naszych domach i być widoczna w codziennym życiu,
 każdego dnia.

Włącz się do zmian na www.godzinadlaziemi.pl i  zgaś na godzinę światło!

Radość życia.

W cieniu drzew.

  "Nie odziedziczyliśmy świata po naszych rodzicach, lecz pożyczyliśmy go od swoich dzieci"
                                                                       - tradycyjne powiedzenie Indian amerykańskich.

Drzewo jest głęboko zakorzenione w naszej kulturze.
Od zarania dziejów człowiek wierzy że drzewa , potężne ze swej natury, silne i długowieczne otaczają go swoją opieką.
Drzewo jest prawie w każdej religii  symbolem odradzającego się życia, siły i  mądrości .Legendy i starożytne mity sławią potęgę energii zawartych w drzewach i uznają jako ogniwo łączące siły życia z Ziemią.
 Świat  starożytnej Grecji i Rzymu jest pełen oliwnych gajów i dębowych zagajników, gdzie mieszkały urocze opiekunki świętych drzew -  Driady.  W gaju dębowym w Dodonie czczono Zeusa. Rajski ogród to bogactwo drzew uginających się pod wspaniałymi owocami..  Rosło tam między innymi  Drzewo Życia, symbol nieśmiertelności i  Drzewo Wiadomości  Dobrego i Złego.
 Pradawni Słowianie czcili dęby i lipy.
 Przynoszenie do domu  pachnącej choinki na Święta to zwyczaj wywodzący się od Pogan, jest symbolem i zapewnieniem ciągłości życia.

Drzewa są stałym i oczywistym  elementem naszego krajobrazu. Nie wyobrażamy sobie ogrodu bez drzew i towarzyszących im krzewów.  Projektując ogród i urządzając naszą  ogrodową oazę  nie możemy zapomnieć o zasadzeniu atrakcyjnych drzew i krzewów.
Drzewo owocowe posadzone koło domu nada ogrodowi szczególny  wyraz a nas  obdarzy owocami .
Taki mini przydomowy owocowy raj jest mile  widziany zwłaszcza gdy w domu są dzieci.

Przywykliśmy do widoku drzew, które zachwycają nas ozdobnymi liśćmi, atrakcyjnymi kwiatami,
smacznymi owocami, różnorodną korą, pięknym kształtem korony i znacznymi  rozmiarami.
Kojący szum liści i  upragniony w upały cień daje nam wytchnienie i spokój.
 Obserwując rozłożyste konary buków, dębów i lip, podziwiając potężne  pnie kasztanowców, kolorowe liście klonów, buków i dębów, mieniących się wspaniałością barw, upajając się zapachem i pięknem kwiatów lilaków, wiśni czy jabłoni, rozkoszując się smakowitymi owocami jabłoni, czereśni, zachwycając się bogactwem wymyślnych , kolorowych owoców, kaliny, derenia i róży, jesteśmy pewni, że drzewa nadal otaczają  nas  swoją opieką.
Swym majestatycznym wyglądem przypominają nam , że wiele  tajemnic życia  pozostaje poza zasięgiem człowieka. Wielkie, zdrowe i rozrośnięte drzewa ukazują nam bogactwo świata  natury.  A to z tego nieprzebranego źródła ludzie czerpią wszystko co potrzebne do życia, do jedzenia, do leczenia,  do ukojenia duszy. Stąd biorą się wskazówki do poznania sekretów , do poszanowania świata i jego naturalnych strażników, do szacunku samego życia i przyrody.  Coraz głębsza staje się świadomość tego, jak ważny jest powrót do świata naturalnego i do potrzeby  ochrony zagrożonego środowiska .

Tatry

Witam serdecznie!

Morskie Oko   02. 05.2012r  
 Mimo pięknej pogody i upałów, Morskie Oko jest jeszcze zamarznięte :)

Właśnie wróciłam z Zakopanego.
 Tatry zauroczyły mnie pięknym krajobrazem, dziką przyrodą.  i architekturą.
 Krystaliczne powietrze, szum potoków
i wodospadów, niepowtarzalne piękno, ogrom i majestat  gór , bogactwo barw: :mnóstwo  zieleni,  szarość skał, biel śniegu, błękit jezior i nieba, słoneczne lub ukryte w mgle szczyty górskie, różnorodność roślinności..
 Upał łączący się  ze śniegiem i zimnem.


 Tu pokonałam pewne wewnętrzne  lęki,  poznałam nowych ludzi,  swoje możliwości , usłyszałam wiele  interesujących informacji i legend związanych z Tatrami, zostałam oczarowana pięknem krajobrazów..
Zrobiłam mnóstwo kilometrów , odwiedziłam wiele urokliwych miejsc, podziwiałam zabytki architektury drewnianej, niektóre zbudowane nawet bez użycia gwoździ.
 Zwiedziłam Tatrzańskie Muzeum Regionalne, wiele kościółków i Cmentarz na Pęksowym  Brzyzku, na którym pochowani są sławni, zasłużeni dla Tatr  ludzie. Tu spoczywają  m.in. Kazimierz  Przerwa Tetmajer, Kornel Makuszyński, Władysław Orkan, Tytus Chałubiński, Stanisław Marusarz i jego siostra Helena, Jan Krzeptowski Sabała, Władysław Hasior i  ksiądz Józef Stolarczyk - założyciel (w1848r ) w/w  cmentarza i pierwszy proboszcz Zakopanego. Fundatorem cmentarza był góral Jan Pęksa,Tutaj pochowany jest Stanisław  Witkiewicz, na tym cmentarzu znajduje się symboliczny grób jego syna Stanisława Ignacego Witkiewicza "Witkacego". Na Pęksowym Brzysku  spoczywają młodzi  ratownicy górscy  zasypani lawiną podczas akcji ratunkowej  Marek Łabunowicz i Bartek Olszański, jest tu także mogiła ratowników  górskich, którzy zginęli w śmigłowcu podczas wyprawy ratunkowej. Prawie wszystkie znajdujące się  nagrobki są dziełem sztuki, wiele z nich wyszło spod dłuta wybitnych zakopiańskich artystów.

 Kiedyś Tatry były dziką, tajemniczą i groźną krainą,  napawającą zabobonnym lękiem pierwszych podróżników.  W okresie Oświecenia  nastąpiło zainteresowanie się Tatrami  przez żądnych wiedzy  ludzi nauki.. Romantyzm odkrył ich urok, tajemniczość  i piękno, a w dobie pozytywizmu rozpoczęło się systematyczne zwiedzanie i opanowywanie gór. Powstała turystyka, taternictwo.  Tatry pokryły się siecią zagospodarowanych schronisk i szlaków poprzez doliny i przełęcze. Dziś  rokrocznie niezależnie od pory roku Tatry są odwiedzane przez coraz liczniejsze  rzesze  turystów. Procesy geologiczne, tysiąclecia działań srogiej  natury, oraz stulecia obecności człowieka w tych górach wywarł wielki wpływ na stan wydawałoby się niewzruszonych i znanych ze swych odwiecznych  kształtów  skał, ścian czy żlebów.
 Od 1954 r. Tatry mają swojego troskliwego gospodarza, który dba by zachować dzikość i piękno pierwotnej przyrody górskiej, świat zwierząt i roślin.Tym gospodarzem jest TATRZAŃSKI PARK NARODOWY.  Ma on za zadanie chronić kulturowe dziedzictwo dla następnych pokoleń.
Masowa turystyka rekreacyjno- wypoczynkowo - sportowa, rozbudowane wyciągi, kolejka linowa i trasy zjazdowe mają negatywny wpływ na warunki bytowe żyjących tam zwierząt.
 Zanieczyszczenie powietrza nad Tatrami, skażenie i zakwaszenie wód niekorzystnie wpływa na tutejszą  faunę i florę . Zaśmiecanie terenów zwłaszcza w pobliżu schronisk i jaskiń wcale nie dodaje uroku, a wręcz przeciwnie.
 Dbajmy o nasze wspólne dziedzictwo i zachowajmy urokliwe miejsce dla przyszłych pokoleń.!


Widoki z Kasprowego , czy Gubałówki - bezcenne, za wszystko inne....:)
 Weszłam na Skocznię :) fakt na małą:)
 Słowa nie nie odtworzą piękna i majestatu przyrody.
Zrobiłam mnóstwo zdjęć, które co prawda nie zastąpią rzeczywistości,
ale przy użyciu wyobraźni zatrzymam wiele wspomnień i pięknych widoków.

 To tylko niektóre z nich.